نگفتم، تقصیر خودم بود که نگفتم اما شادی اگه آدم بود نمی رفت

فکر نمی کردم اینقد پام شل بشه

به مامانم به "میم" و به "نون" عزیز سپرده بودم مواظب شادی باشن مواظب رفتن شادی باشن مواظب من باشند زیادی با شادی یکی نشم

من که با کسی از این حرف ها نداشتم ولی نشد. تقصیر خودم بود. تقصیر من که نبود تقصیر شادی هم نبود تقصیر بچه ها بود می دونم بچه ها

الآن اخبار ورزشی  10 دقیقه ی دیگه ایران تایلند. به دکتر زنگ زدم میگم بیا میگه خودت بیا لج نکرده میگه اینجا بیشتر خوش میگذره ولی من فقط خونه ی خودمو دوس دارم

اصلن من چیز، ولی اول به خودم بگم بعد به اونایی که دیگه نیستن آخر سر هم به شادی به خاطر غرور هردومون ::::""" ناز تا یه جایی جواب میده از اونجا به بعدش دیگه هم خونه ی سگ محلی میشه

یک جورهایی من که نه هر کسی 20 نفر را نه حتی خانم "سین" ب خاطر صبرش.//

من صبر کردم شادی فکر کرد من نمی خوام و این تفاوت نسلها بود

به خاطر من

به خاطر هم نسلها به خاطر آخرین بیتی که خواندم ونفهمیدی چیست و فکر کردی همه چیز باید گفته شود و چقد جان کندم که از تو فقط اشاره از من به سر دویدم  و او دل سپرده می خواست من سر سپرده بودم انگار. و این تفاوت نسل هاست حالا هم که همه چیز تمام شده می توانم با خیال راحت خیانت را بپذیرم دل را بپذیرم گل را از هر کس و نا کس بپذیرم بوسه را قبل از بلوغ بذیرم بدون آنکه ی حواسش به سن فلانی باشد دارد سرم از میم سین  درد می کند انگار انتگرال دوگانه ی ذهنم در تمام  تمام جهات و ابعاد و ایضا متغیرها به منفی بی نهایت رسیده که ایستاده ای تو دور دور کنار آنان که دشمن خونی من بودند و تو دوست جانی نفهمیدی و نفهمی متاسفانه حد ندارد انشتین بانو. و این تفاوت نسل هاست

حالا من مانده ام یک مسئله ی لاینحل

به عشق در حوالی فاجه به شعر در حوالی آخر تنهایی

به تو

به وقتی که به من می رسی نیستی و مثل شاگرد ترک تحصیل کرده اسمت را هر روز می خوانم و همه غیر تو هم صدا می گویند" دیگه نمیاد

و تو دیگه نمیای و من راضی نمی شم بیای و یک جای کار بازم لنگه برادر. حالا دیگه برادر حالا دیگه سگ احمق نفهم من که روی فهم تو حساب کرده بودم. بوق بوق بوق

مسیجی ناشناس بازم و من آزادی را در بی نهایت ضرب می کنم بد از تو در بی نهایت جمع می شوم گل و بوسه جای خودش من بی من

من من کنان  و منم زنان از کنار تو می گذرم

آه آه آه دیو و دد که شما باشید  انسانم آرزو نیست